Caroline D’Haese: is in residency at DCJ for the second time.

Caroline D’Haese en Leena Keizer willen de uitdaging aangaan een publiek deel te laten worden van iets wat er niet gezegd wordt maar heel aanwezig is. Van wat er onder en op de huid leeft. Wat niet benoemd wordt maar wel een realiteit is. Ze willen de huid lezen en zo het verleden binnendringen om het nu anders te kunnen omarmen. In Magdalena keren de twee dansers de werkelijkheden binnenste buiten. Elkaars werkelijkheid. Die van de lijfloze Maria. Van een gezichtsloze Maria Magdalena. En de vrouwen hiertussen.
21 December 20:12
Pictures copyright by Clara Hermans

20 December 18:07
How Ever Hard you Run, You always Remain in your Own Skin This landschape has no end. It is dirty, magical and quiet, it wrinkles. It is tight and breakable. Overgrown with hair at some places and totally deserted at others. It contains stories you can not or should not remember, scraped of the skin, encounters only your skin is allowed to remember. The chances on getting lost are apparent. The current Magdala. In MAGDALA two dancers turn realities inside out, each others reality and those of the women in between them. A current of anonymous bodies flows eternally through time and space, of which some stories come drifting on the surface and others never catch the daylight. Stories get split over more women or stories get a second life on somebody elses body... Ongoing, always ending and starting, a history of female bodies. Caroline D’Haese (BE) and Leena Keizer (FIN/NL) danced together in the Dutch Muziektheater in 2007. D’Haese (Bachianas 2009, Elexir 2004) and Keizer (winner of ITS Festival 2008) are strongly attracked to each others maker- and performership. With Magdala they hit the stage again together but now with own work emerging from their intruiging collaboration. They prepared themselves for electrictiy, loneliness, alienation, coming home, cursing, saying goodby, staying. ‘Dit landschap heeft geen einde. Het is vuil schoon stil, het rimpelt. Het is strak en breekbaar. Overwoekerd met haar en soms helemaal niets. Het bevat verhalen die je je niet kan of mag herinneren, die van de huid geschrapt zijn. Ontmoetingen die alleen je vel zich nog kan herinneren. De kans op verdwalen is er groot. Het huidige Magdala’ In MAGDALA keren twee dansers de werkelijkheden binnenste buiten. Elkaars werkelijkheid. En die van de vrouwen tussen hen in. Hierdoor ontstaat een stroom van anonieme lijven waaruit ze als individuen kunnen opduiken en zich opnieuw verliezen in een eindeloze golf van lijfloze en gezichtsloze vrouwen. Caroline D’Haese (BE) en Leena Keizer (FIN) dansten samen in het Nederlandse Muziektheater in 2007. Keizer (winnares ITS Festival 2008) en D’Haese (Bachianas 2009, Elexir 2004) zijn sterk aangetrokken tot elkaars maker- en performerschap. Met MAGDALA gaan zij weer samen de vloer op, nu met eigen werk ontstaan uit hun intrigerende samenwerking. Ze verwachten zich aan elektriciteit. eenzaamheid. vervreemding. thuiskomen. vervloeken. afscheid nemen. blijvend. Credits Concept: Caroline D’Haese and Leena Keizer Dance: Caroline D’Haese and Leena Keizer Cello, harp and elektronics: Seraphine Stragier Landschapers: Eva Kamala Rodenburg, Lu Marievoet, Yurie Umamoto, Martina Griewank Christiane Buys, Caroline Bon, Veronique Langlott, Sculpture: Jeroen Van der Fraenen i.s.m Jannike Pharasyn, Veerle Tytgat en Maghalie Dooms Light: Glen D’haenens Technic: Bart Van Dessel Coaching: Marc Vanrunxt, Merlin Spie, Yves De Pauw Production: Caroline D'Haese Business Management: Maarten Naessens Co-production: Cultuurcentrum Hasselt, CC De Spil and TAKT Dommelhof With the support of the Flemish Government, the Province East-Flanders, wp Zimmer, STUK, Danscentrum Jette and compagnie Lodewijk/Louis